ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ/ବଙ୍ଗଳା: ସରକାରୀ ରେକର୍ଡରେ ରାସ୍ତା ତିଆରି ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବରେ ଗାଁ ଶେଷ ମାଇଲ ଯାଏଁ ଯିବାକୁ ପକ୍କା ରାସ୍ତାଟିଏ ନାହିଁ। ରିକ୍ସା, ଚାଲି ଚାଲି, ଟ୍ରକ୍ ଏବଂ ଶେଷରେ ଟ୍ରେନ୍ର ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରା କରି ଦିଲ୍ଲୀର ଯନ୍ତର ମନ୍ତରରେ ଅଧିକାର ଦାବି କରିବାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ ଜଣେ ସାଧାରଣ ଗ୍ରାମୀଣ ଯୁବକ ଅବ୍ଦୁଲ୍। ଯେତେବେଳେ ସେ ଘରୁ ବାହାରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ବାପା ମଫିକ୍ ଜୀ କେବଳ ଏତିକି କହିଥିଲେ— “ଯାଅ ପୁଅ, ଦେଶ ପାଇଁ କିଛି ଭଲ କାମ ହେଉଛି, ସେଥିରେ ନିଜର ଯୋଗଦାନ ଦିଅ।”
ରାଜଧାନୀରେ ନିଜ ଗାଁ ଏବଂ ଦେଶର ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ସ୍ୱର ଉଠାଇବା ପରେ ଅବ୍ଦୁଲ୍ ଯେତେବେଳେ ଗାଁକୁ ଫେରିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଭିମୁଖ୍ୟ ଥିଲା ସ୍ପଷ୍ଟ— ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳ ସରକାରୀ ସ୍କୁଲଗୁଡ଼ିକର ଅବସ୍ଥା ସୁଧାରିବା ଏବଂ ଗୁଣାତ୍ମକ ଶିକ୍ଷାର ଦାବି କରିବା। ବାପା ବି ପୁଅର ଏହି ସାମାଜିକ ନିଷ୍ଠା ପାଇଁ ଗର୍ବ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ।
କିନ୍ତୁ ଶିକ୍ଷା ଓ ଅଧିକାରର eହି ସଂଘର୍ଷ ଭିତରେ ପରିବାର ଉପରେ ଆସିଥିଲା ଏକ ନିଷ୍ଠୁର ବିପତ୍ତି। ସ୍ଥାନୀୟ ସରକାରୀ ସ୍କୁଲର ସ୍ଥିତି ଯାଞ୍ଚ କରିବା ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବା ପରେ ଘଟିଥିବା ହିଂସାତ୍ମକ ଆକ୍ରମଣର ଶିକାର ହୋଇଥିଲେ ଏହି ପରିବାର। ଆକ୍ରମଣରେ ଗୁରୁତର ଆହାତ ହୋଇ ହସ୍ପିଟାଲରେ ଚିକିତ୍ସାଧୀନ ଅବସ୍ଥାରେ ବାପା ମଫିକ୍ ଜୀ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିଲେ।
ଏତେ ବଡ଼ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଶୋକ ଏବଂ ଅପୂରଣୀୟ କ୍ଷତି ସତ୍ତ୍ୱେ, ଅବ୍ଦୁଲ୍ଙ୍କ ପରିବାର କୌଣସି ପ୍ରତିଶୋଧ ନୁହେଁ, ବରଂ ନିଜ ବାପାଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ଗୋଟିଏ ଉଚ୍ଚମାନର ସରକାରୀ ସ୍କୁଲ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାକୁ ଦାବି କରିଛନ୍ତି। ଅବ୍ଦୁଲ୍ଙ୍କ ବୃଦ୍ଧା ଜେଜେମା’ଙ୍କର ଗୋଟିଏ ହେଲେ କଥା— “ସମାଜ ଓ ଶିକ୍ଷାର ଏହି ଲଢ଼େଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଦରକାର।”
ଗୋଟିଏ ପଟେ ସରକାରୀ ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନଗୁଡ଼ିକର ଭିତ୍ତିଭୂମି ସୁଧାରିବା ପାଇଁ ଆମୂଳଚୂଳ ଦାବି ଉଠୁଥିବା ବେଳେ, ଅନ୍ୟପଟେ ନିଜର ସାମ୍ବିଧାନିକ ଅଧିକାର ପାଇଁ ସ୍ୱର ଉଠାଉଥିବା ସାଧାରଣ ନାଗରିକଙ୍କ ନିରାପତ୍ତା ଆଜି ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ। ଏହି ଘଟଣା ସାରା ଦେଶରେ ଶିକ୍ଷାଗତ ଅଧିକାର ଏବଂ ନାଗରିକ ସୁରକ୍ଷାକୁ ନେଇ ନୂଆ ଚର୍ଚ୍ଚା ସୃଷ୍ଟି କରିଛି।
